وبسایت فردیس فیلم تقدیم میکند
‫کوین!
‫دانا؟
‫یعنی چی؟ یعنی چی؟ ‫یعنی چی؟
‫اون چی بود؟ دانا؟
‫اون چی بود؟
‫دانا. دانا. دانا!
‫هی، منم. منم. ‫منم.
‫کوین‌ام. دانا! ‫منم.
‫دانا، منم. منم.
‫دانا، این...
‫اصلا نمی‌دونم این... ‫این وحشتناکه.
‫چطور الان این اتفاق‌ها برات افتاد؟
‫چقدر از هوش رفته بودم؟
‫کمتر از یه دقیقه. ‫حتی کمتر. چندین ثانیه.
‫حس کردم که حداقل یه ساعت نبودم.
‫اولین باری که این اتفاق افتاد،
‫فقط چند دقیقه بود،
‫و دفعه بعد، یکم بیشتر بود.
‫داره بدتر میشه، کوین. ‫باید یه کاری بکنم.
‫دانا؟
‫لباس جدید نیاز دارم.
‫اگه دوباره این اتفاق افتاد، ‫نباید روپوش حمام تنم باشه.
‫مطمئنی که نمی‌خوای به خاله‌ات زنگ بزنی؟
‫اون همین الانشم فکر می‌کنه من دیوونه‌ام.
‫ولی اون تنها کسیه که می‌تونه...
‫درمورد مادرت و این چیزا بهت بگه، درسته؟
‫اون دیگه کیه؟
‫نمی‌دونم، به نظرم باید بری در رو باز کنی.
‫منو ببین.
‫دارم میام.
‫دوباره سلام.
‫ببخشید که مزاحم شدم،
‫ولی شما یه گربه ندیدین؟
‫گربه؟ ‫نه، شرمنده.
‫خب، فکر نمی‌کنی شاید دوستت دیده باشتش؟
‫دانا؟
‫نمی‌دونم.
‫اشکالی نداره که خودم ازش بپرسم؟
‫می‌دونی، دانا درواقع خوابه.
‫خوابه؟
‫ می‌دونی، هر دومون خواب بودیم.
‫ درواقع روز طولانی‌ای داشتیم،
‫ اینجور چیزها.
‫ بله.
‫بله؟
‫- نیسی. ‫- چی نیاز داری؟
‫میشه یه سوالی ازت بپرسم؟ ‫درمورد مادرمه.
‫- اون چی؟ ‫- گفتی که همین طرفا زندگی می‌کنی.
‫سر نبش کورونادو.
‫خیلی‎ خب. ‫آره، من تا حالا ندیدمت.
‫تو همه اهالی این اطراف رو می‌شناسی؟
‫شما دوتا از کجا همدیگه رو می‌شناسین؟
‫هم‌دانشگاهی بودیم.
‫وقتی گفتی که حالش خوب نبود، ‫منظورت چی بود؟
‫خیلی‌خب.
‫- چرا داری اینو ازم می‌پرسی؟ ‫- منظورت از اون حرف چی بود؟
‫دقیقا مادرم چش بود؟
‫نگران چیزی هستی؟
‫لطفا جوابم رو بده.
‫مادرت ممکن بود افسرده‌روان باشه.
‫کمی شیدایی داشت و نزدیک آخرهای عمرش،
‫ادعا می‌کرد چیزهایی می‌بینه...
‫که وجود نداشتن.
‫چه چیزهایی می‌دید؟
‫دانا، از این سوالات خوشم نمیاد.
‫چرا اینا رو می‌پرسی؟
‫وقتی مُردن چه اتفاقی افتاد؟ ‫وقتی مادر و پدرم مُردن؟
‫کی پشت فرمون بود؟ ‫مادرم رانندگی می‌کرد؟
‫- بله. ‫- جسدش رو پیدا کردن؟
‫آه...
‫نه.
‫به نظرت از نظر دانا اشکالی نداره ‫که حیاط پشتی رو چک کنم؟
‫مستاجر قبلی...
‫بدون اجازه ما به پرنسس غذا می‌داد و...
‫حتما. شبت بخیر.
‫دانا.
‫دانا!
‫فرض کردن...
‫که سعی کرده با شنا کردن از خودرو دور بشه.
‫دانا؟
‫- دانا! ‫- ببین. اون کیه؟
‫من باید برم. ‫فردا بهت زنگ می‌زنم.
‫- خدافظ. ‫- دانا؟ الو؟
‫- دانا؟ ‫- اینجام.
‫وای، خدای من. ‫چیکار می‌کنی؟
‫تازه داشتم با خاله‌ام حرف می‌زدم.
‫جسد مادرم هرگز پیدا نشده.
‫- یعنی اون هنوزم زنده‌ست. ‫- چی؟
‫والدینم. والدینم. ‫مادرم مُرد یا هر دوشون مُردن،
‫تو یه تصادف.
‫هرگز کسی نفهمید که چه اتفاقی افتاد. ‫ولی کم کم دارم پی می‌برم...
‫که حتما مادرم پشت فرمون بوده.
‫حتما کشیده شده به گذشته،
‫و کنترل ماشین رو از دست داده...
‫یا نمی‌دونم.
‫کی دم در بود؟
‫دوباره همسایه‌ات بود و درمورد یه گربه ‫چرت و پرت می‌گفت.
‫گربه کوفتی.
‫- تو گربه‌اش رو دیدی؟ ‫- آره. یکم پیش.
‫گربه، اومد دم در پشتی،
‫و منم بلندش کردم.
‫نگهش داشتم و اون موقع بود ‫که به گذشته کشیده شدم.
‫و اون از تو بغلم رفت. ‫اون هنوزم اونجاست.
‫پیداش کردی؟
‫نه، ولی تو خونه بغلی‌مون اتفاق خیلی بدی داره میفته.
‫- چی؟ ‫- دوباره اون یارو در رو باز کرد.
‫و این دفعه سر و وضعش خونی بود.
‫یعنی، کلا سر و وضعش خونی نبود، ‫ولی گردنش خونی بود.
‫بعد ازش پرسیدم دانا کجاست.
‫بهم گفت که خوابیده.
‫و بعد درمورد پرنسس دای ازش پرسیدم،
‫و بهم گفت که اونو ندیده.
‫و بعد شنیدم که داشتن باهم حرف می‌زدن ‫و دانا نخوابیده بود.
‫صبر کن، صبر کن، صبر کن، آروم بگو. ‫تو صداشونو شنیدی...
‫کارلو، لطفا اینقدر نپر وسط حرفم.
‫دارم سعی می‌کنم حرفم رو کامل بهت بگم.
‫صدای حرف زدنشون رو شنیدم. ‫دانا خواب نبود.
‫و بعد...
‫شنیدم که یه چیزی درمورد یه گربه گفت.
‫- چی گفت؟ ‫- ایناهاش.
‫نمی‌دونم.
‫خب، می‌خوای چیکار کنی؟
‫می‌خوام بدونم کس دیگه‌ای هم چیزی دیده یا نه.
‫ولی اگه به خاطر خونه باشه چی، دانا؟
‫و نمیگم که من...
‫به همچین چیزهایی اعتقاد دارم،
‫ولی فقط دارم هول می‌کنم.
‫به خاطر خونه نیست، کوین ‫مشکل از منه. من.
‫هرجا باشم این اتفاقی میفته.
‫مادرم، اون داشت رانندگی می‌کرد ‫و اون...
‫می‌دونم که فکر می‌‎کنی چه اتفاقی داره میفته.
‫تو می‌تونی بری، ولی من باید بمونم.
‫من باید برگردم.
‫چه اتفاقی داره میفته؟
‫نمی‌تونم اینطوری تنهات بذارم.
‫و همسایه بقیه، اسم منو می‌دونن.
‫می‌دونن خونه‌ام کجاست. ‫دانا، لطفا.
‫اگه اتفاقی برات بیفته، من تو دردسر میفتم.
‫لطفا. ‫دانا، لطفا باهام بیا.
‫- کوین. ‫- اگه اتفاقی بیفته، میفته دیگه.
‫ولی ما باید از این خونه بریم.
‫لطفا. ‫باید از اینجا بریم.
‫چه اتفاقی داره میفته؟
‫دوباره داره اتفاق میفته، کوین.
‫وای، نه، نه، نه.
‫دانا.
‫ولم کن. خودشه.
‫روفس، دارم میام.
‫کوین!
‫- اسمت چیه؟ ‫- نایجل.
‫نایجل، تو باید بری و کمک بیاری.
‫من نباید می‌ذاشتم اون از درختی بالا بره.
‫اگه مُرده باشه، اونا منو می‌کشن.
‫این مَرد هم باهات میاد، باشه؟
‫بهشون میگه که تقصیر تو نبوده،
‫ولی باید همین الان بری.
‫خودشه. این همونه. ‫باید نجاتش بدیم.
‫من باید چی بگم؟
‫فقط بهشون بگو که ما مسافریم.
‫و بهشون برخورد کردیم.
‫هی، روفس. هی، روفس. ‫هی. بیدار بمون.
‫بیدار بمون. ‫هوشیار بمون.
‫هی!
‫ارباب روفس کجاست؟
‫ارباب روفس از روی درخت افتاد، قربان،
‫و پاهاش یه وری شده بودن.
‫و بلند نمی‌شد. ‫بعد یه زن،
‫که مثل مَردها لباس پوشیده بود، ‫از تو جنگل اومد،
‫و منو فرستادن اینجا، قربان.
‫و منو فرستادن که کمک ببرم.
‫برو و سریع دکتر وست رو خبر کن.
‫منو ببخشید جناب، ‫ولی باید بپرسم کی هستین.
‫ما مسافریم.
‫بهشون برخورد کردیم. ‫موقع سفر کردنمون.
‫همینجا منتظر بمونین. ‫ارابه‌ام رو میارم.
‫سِر روفس، بیدار بمون. ‫هی، هوشیار بمون.
‫هوشیار بمون.
‫حالت خوب میشه.
‫- زنده‌ست؟ ‫- آره.
‫آره، بسپارش به من.
‫از کجا آتل درست کردن یاد گرفتی؟
‫تلویزیون.
‫- من دارم هول می‌کنم. ‫- نکن.
‫آروم باش. ‫وانمود کن که انگار یه بازیه.
‫می‌تونی این کارو کنی؟
‫بله.
‫طوری نیست. ‫درست میشه.
‫- من اینجام. ‫- سرده.
‫من پیشتم.
‫ اگه تا قبل از مهمونیم...
‫ یه شکوفه از این بوته‌ها کم بشه...
‫ کلک هر سه‌تاتون کنده‌ست.
‫اینا رو از فرانسه آوردن.
‫اون کیه؟
‫نه! روفس!
‫- اوه، روفس من. ‫- بیا و کمکم کن ارباب روفس رو ببریم داخل.
‫- پاش شکسته. ‫- اینو باز کنین!
‫بچه‌ام چش شده؟
‫طوری نیست. ‫مامانت اینجاست.
‫میشه اینقدر سر و صدا نکنین؟
‫چتونه؟
‫ارباب روفس کوچولو از رو یه درخت افتاد. ‫پاش شکسته.
‫نایجل کجاست؟
‫فرستادمش واسه آماده شدن برای طوفان...
‫برام چوب جمع کنه.
‫ارباب روفس تنها بوده. ‫اشتباه من بود.
‫شک نکن که تقصیر تو بوده.
‫ولی فرستادمش تا قبل از اینکه ‫وضع جاده‌ها...
‫- دشوار بشن، دکتر وست رو بیاره. ‫- برو!
‫دکتر وست؟
‫می‌تونی باهام حرف بزنی؟
‫این شیطون رو ببرین تو اتاق خوابش...
‫و از جلو چشمم دورش کنین.
‫باورم نمیشه.
‫اوه، ببرینش.
‫مراقب باشین! مراقب باشین!
‫- هیولا. ‫- خفه شو، مارگارت.
‫مراقب سرش باش.
‫- چطوری برگردیم؟ ‫- طوری نیست، عزیزم.
‫نمی‌دونم.
‫شما کی هستین؟
‫ما مسافریم.
‫داشتیم سفر می‌کردیم...
‫که موقع رد شدن اونو تو جنگل پیدا کردیم.
‫این چه لباسیه؟
‫بهمون دستبرد زدن.
‫توماس.
‫چارلز، خیلی معذرت می‌خوام.
‫- این اختلال رو ببخشید. ‫- اوه، نه، نه.
‫منو ببخش که مزاحمت ایجاد کردم. ‫مشخصه تو مورد اضطراری‌ای داری...
‫که باید بهش رسیدگی کنی. ‫اجازه بده بنده رفع زحمت کنم.
‫چارلز، نه. ‫تو باید بمونی.
‫تازه داشتیم درمورد تجارت حرف می‌زدیم،
‫و سارا برامون ضیافتی تدارک دیده.
‫تام، پسرت نیاز به توجه داره.
‫حداقل فردا برای مهمونی‌مون برگرد.
‫حالا ببینیم چی میشه.
‫خدا لعنتش کنه.
‫لعنتی!
‫چرا نمیای داخل خودت رو گرم کنی، هوم؟
‫حداقل کاریه که ازم برمیاد.
‫- سوبانا؟ ‫- بله، قربان.
‫برای این مَرد لباس گرم ‫و یه جفت کفش درست و حسابی بیار.
‫- چشم، قربان. ‫- تو دختره رو به آشپزخانه ببر،
‫واسه آقا غذای گرم بیار.
‫شما می‌تونین همراه من بیاین، جناب.
‫لوک!
‫چه وضعشه؟ ‫داریم چیکار می‌کنیم؟
‫فقط همینطوری نقش بازی کن. ‫باید تا موقعی که می‌رسیم پیش مامانم...
‫وانمود کنیم که این واقعیه.
‫فقط باید یکی رو پیدا کنم که بهم بگه ‫چطوری برم پیشش.
‫تو برو داخل. ‫یکم دیگه می‌بینمت.
‫اگه ازم سوال پرسید چی؟
‫- چی بگم؟ ‫- یه چیزی از خودت در بیار.
‫مهم نیست.
‫از پسش برمیایم.
‫قربان، آماده‌این؟
‫راستی، من دانام.
‫اسم تو چیه؟
‫اولیویا رو می‌شناسی؟ ‫می‌دونی کجا زندگی می‌کنه؟
‫تو باید صبر کنی. ‫درگیر سِرو غذام،
‫و هنوزم باید شام ارباب تام رو حاضر کنم.
‫درواقع، یه نگاهی به دیگ بنداز.
‫راستش من دنبال اولیویا می‌گردم.
‫برو. بگیر بشین.
‫می‌دونی، از اینجا به بعدش رو خودم می‌تونم.
‫دیدی؟
‫هیچوقت قبل از اینکه اول باهام حرف نزدی ‫دکتر خبر نکن.
‫و مخصوصا این شیاد دکتر وست رو خبر نکن.
‫یعنی، چطور انتظار داری پول همه اینا رو بدم؟
‫اون حاضره در ازای خدماتش کالا بگیره.
‫خدماتش؟
‫یکی بود که به اسب‌هام رسیدگی می‌کرد.
‫ممکنه تو رو بگیره.
‫خب، توصیه می‌کنم بری و ببینی ‫چه مبادله‌ای می‌خواد،
‫وگرنه باید یکشنبه‌ها کار کنی ‫و بدهی رو صاف کنی.
‫خدمتکارم نتونسته کمکت کنه؟
‫نه، من...
‫خودم عادت دارم که لباسم رو عوض کنم.
‫سوبانا، می‌تونی بری.
‫بله، ارباب تام.
‫این گرمت می‌کنه.
‫ممنونم.
‫لطفا.
‫خب، بیشتر درمورد این سرقت برام بگو.
‫سه نفر بودن و ما رو محاصره کردن.
‫یکی‌شون اسلحه داشت ‫و دو نفر دیگه...
‫- چاقو داشتن؟ ‫- بله.
‫و اونی که اسلحه دستش بود، ‫گنده هیکل بود.
‫و اومد سمت‌مون...
‫و اسلحه رو سمت صورتم گرفت...
‫و گفت، "کیسه‌ها رو تحویل بده".
‫منم همین کارو کردم. ‫و اسب هم دیگه.
‫و کفش‌هات؟
‫بله، و کفش‌ها و کتم.
‫خیلی ترسناک بود.
‫واقعا مایه تاسفه.
‫- کجا می‌رفتین؟ ‫- جنوب.
‫- عموم به تازگی فوت شده.
‫- تسلیت عرض می‌کنم. ‫- ممنونم.
‫من و دانا تو راهمون به...
‫دانا؟ این اسم برده توئه؟
‫- آقای فرانکلین؟ ‫- بله.
‫طرز حرف زدن اون خیلی عجیبه.
‫اونو از کجا تهیه کردین؟
‫شمال در نیویورک.
‫نیویورک.
‫همه سیاه سوخته‌های نیویورک اینطوری حرف می‌زنن؟
‫اونا؟ نمی‌دونم. ‫اون که اینطوری حرف می‌زنه.
‫و اون تنها برده‌ایه که تا حالا داشتم.
‫که اینطور.
‫پس تازه وارد مسئله برده‌داری شدی؟
‫نسبتا آره.
‫می‌دونین دانا کجاست؟
‫خب، مطمئنم که به زودی میاد.
‫نمی‌خوام تو کارتون فضولی کنم، آقای فرانکلین،
‫ولی به عنوان کسی که در برده‌داری تجربه داره،
‫توصیه‌ام بهت اینه که ‫در صورتی که...
‫اون دختر به درد کار خاصی برات نمی‌خوره،
‫ممکنه بهتر باشه که اونو ‫با یه برده فرمان بردارتر معامله کنی.
‫احتمالا به خاطر اون بهت دستبرد زده شده.
‫ببین، یه همچین برده‌ای...
‫امنیت خودش رو به امنیت اربابش اولویت قرار میده.
‫من باید از دستشویی استفاده کنم.
‫می‌خوای حموم کنی؟
‫نه، باید خودم رو راحت کنم.
‫درک می‌کنم. ‫البته.
‫مستراح ما اون طرفیه.
‫- ممنون. ‫- هوم.
‫- پالتوت رو ببر. ‫- بله.
‫اوه، بله. بله.
‫این واسه تو نیست. ‫برو دنبال کارت.
(ارائه ای از رسانه دوستی ها)
‫تویی، مگه نه؟
‫اولش مطمئن نبودم.
‫- اون همونیه که خودت می‌دونی؟ ‫- کی؟
‫شیطان، مَردی که باهاش اومدی؟
‫نه، اون فقط یه مَرده.
‫دوست منه.
‫باید فوراً برم پیش اولیویا.
‫فکر نکنم امشب بشه.
‫اینکه سعی کنم برم اونجا ‫و بدون گیر کردن برگردم؟
‫نمی‌تونم ریسک کنم که تو این سرما ‫حیوونی رو از دست بدم.
‫ولی مهمه.
‫موقع گشت اتفاقی بین شما افتاد، مگه نه؟
‫اون مَرد از اون موقع دیگه دیده نشده ‫و اولیویا هم چیزی نمیگه.
‫از آخرین باری که همدیگه رو دیدیم چقدر می‌گذره؟
‫باید حدود سه تا چهار ماهی باشه.
‫- چرا؟ ‫- دانا.
‫میشه باهات حرف بزنم؟
‫ببخشید.
‫کوین، چی شده؟
‫فکر می‌کنن تو برده منی.
‫آره. جای تعجبی هم نداره.
‫- چیکار کنیم؟ ‫- فقط کار مشکوکی نکن.
‫با این آب و هوا، نمی‌تونیم بریم پیش مامانم ‫پس...
‫دانا، نمی‌تونیم اینجا بمونیم.
‫- باید برگردیم. ‫- می‌دونم،
‫ولی روش کنترلی ندارم.
‫اصلا نمی‌دونم که میشه کنترلش کرد یا نه.
‫و هر دفعه که میام اینجا، ‫یکم بیشتر می‌مونم.
‫پس یه چیزیه که باید ته توش رو در بیاریم.
‫فقط نزدیکم بمون.
‫بهشون بگو که نباید از هم جدا باشیم ‫و بعد...
‫- می‌تونیم بریم. ‫- ارباب فرانکلین.
‫درخواست کردن برین داخل خونه.
‫اینجاست.
‫آقای فرانکلین، با دکتر وست آشنا بشین.
‫دکتر وست. ‫خوشوقتم.
‫بهم گفتن که یه مرد تنومند...
‫این طرفا هست،
‫و فکر کردم از شانس خوب ماست،
‫چون بین پسرک و مادرش،
‫سه نفر لازمه.
‫کنترل مارگارت سخته.
‫ولی در دفاع از اون،
‫با تجربه‌ای که من دارم ‫هرگز خوشایند نیست...
‫که مادری خون‌ریزی بچه‌اش رو ببینه.
‫- خون‌ریزی؟ ‫- بله.
‫ما نمی‌دونیم که بچه از کِی ‫تو اون آب و هوا بوده.
‫باید خون روفس جوان رو بگیریم ‫تا از شر...
‫خونِ هر تبی که ممکنه به خاطر آب و هوا متحمل شده ‫خلاص بشیم.
‫فکر نکنم این کار لازم باشه.
‫یعنی، اون مدت زیادی اون بیرون نبوده.
‫و تو کی باشی که به من بگی ‫چه چیزی لازمه...
‫یا چه چیزی لازم نیست، سیاه سوخته؟
‫آم...
‫درواقع خدمتکار من اونو پیدا ‫و درمان کرد.
‫اون درواقع در درمانگری خیلی مهارت داره.
‫اون یه جور آتل برای پاش آماده کرد.
‫گمون کنم یکی از اون زن‌های به اصطلاح ‫شفادهنده گیاهیه.
‫خب، بهت اطمینان میدم کلفت،
‫هنر طبابت خیلی پیشرفته‌تر از...
‫چیزیه که توی انسان اولیه بتونی درک کنی.
‫آقای فرانکلین، لطف کن...
‫برده‌ات رو ساکت نگه دار.
‫همین که جسارت اینو داره که تو چشمم نگاه کنه ‫خودش به اندازه کافی بد هست.
‫حالا تو خانم ویلین رو می‌بری.
‫تو باید جلوی در رو مسدود کنی.
‫من و لوک پاش رو جا می‌ندازیم.
‫می‌خواین دست‌هاتون رو بشورین، قربان؟
‫نه، نه، نه. ‫وقت نداریم.
‫دانا! دانا!
‫ببرش اونجا تا خفه خون بگیره!
‫- مارگارت. آروم باش! ‫- نه! نه!
‫طوریت نیست. ‫طوری نیست، طوری نیست.
‫نگهش دارین.
‫بس کن دیگه! ‫بس کن. بس کن.
‫بچه‌ام. بچه‌ام.
‫متاسفم، ولی لطفا نگهش دارین.
‫نگهش دارین. ‫نگهش دارین.
‫قتل! قتل! قتل!
‫- منو ببین. ‫- مامانی.
‫قورتش بده، خانم ویلین.
‫قورتش بده.
‫هرچی بیشتر وول بخوری، بیشتر طول می‌کشه.
‫هی، روفس. دستم رو بگیر. ‫هرچقدر که محکم می‌تونی دستم رو بگیر.
‫همینه، همینطوری. ‫دستش رو بگیر.
‫تو که اونجایی. ‫بیا اینجا.
‫هی، ثابت نگهش دار.
‫خونه زیبایی دارین.
‫قراره مهمانی‌ای گرفته بشه.
‫چی، امشب؟
‫نه، فردا.
‫خراب شده.
‫جشن کریسمس.
‫من و روفس قرار بود باهم اجرا کنیم
‫مینوئت.
‫- شب کریسمسه؟ ‫- تقریبا.
‫می‌دونم که مسخره‌ست.
‫کی کریسمس رو جشن می‌گیره؟
‫ولی با خودم گفتم...
‫ارزش داره که اینجا یه کار شاد انجام بدیم.
‫جناب وزیر خیلی ناامید میشه.
‫اوه. غش کرد.
‫خوبه.
‫بزن.
‫درک می‌کنم، سپتیموس،
‫ولی صرفاً دسترسی‌ای به هیچ وجهی ندارم.
‫بهم گفتن وقتی پسره خبرت کرد ‫اینو بهت توضیح داده.
‫خب، به هیچ وجه نگفت.
‫و باید بگم که این آب و هوا...
‫اومدنم رو واقعا خطرناک کرد. ‫باید دو برابر ازت هزینه بگیرم.
‫شاید مایل به مبادله باشی.
‫هوم؟
‫می‌دونم که تو مَرد اهل علم هستی،
‫و من برده‌ای دارم که بیماری خاص پا داره،
‫که ممکنه به درد پژوهش‌هات بخوره.
‫بیشتر بگو.
‫بیا.
‫دانا. تموم شد؟
‫آره. تموم شد.
‫تو اسم منو از کجا می‌دونی؟
‫شنیدم که با این اسم صدات می‌کردن.
‫کی؟
‫مَردی که همراهش اومدی. ‫اینجاست؟
‫آره، اینجاست.
‫دیدمش که داشت تو اون اتاق خالی ‫تو رو می‌کشید می‌برد،
‫می‌کشوندت سمت در.
‫تو داشتی فریاد می‌زدی.
‫اون ارباب توئه؟
‫نه. دوست منه.
‫- بهت صدمه می‌زد؟ ‫- نه.
‫- اوه. ‫- کِی اینو دیدی، روفس؟
‫- چطوری؟ ‫- تو ذهنم.
‫وقتی داشتم میفتادم.
‫دوباره منو تنها می‌ذاری؟
‫نه. نه.
‫حالا سوبانا، قرار نیست خیلی دور بشی. ‫تا شهر میری.
‫و دکتر وست مطمئن میشه...
‫که هر موقع زمان مناسبی بود ‫بیای بهمون سر بزنی.
‫- درست نمیگم، دکتر؟ ‫- درسته.
‫خیلی‌خب، حالا تا جاده‌هات غیرقابل عبور نشده ‫سریع برید.
‫خداحافظ، ویلین.
‫اوه، متاسفم. ‫امیدوارم از نظرتون اشکالی نداشته باشه.
‫نه.
‫به نظر خیلی ماهر میای.
‫ممنونم.
‫بیش از ده ساله که کسی دست به اون پیانو نزده.
‫تو موسیقی‌دان هستی؟
‫آره... بله، درسته.
‫- یه موسیقی‌دان مسافر. ‫- هوم.
‫و سازهات؟
‫راهزن‌ها بردنشون.
‫خب...
‫می‌خوام به خاطر کمکت ازت تشکر کنم.
‫می‌دونم که صحنه خوشایندی نبود.
‫و به خاطر ملاحظه‌ات ممنونم.
‫لطفا برای شام بهم ملحق شو.
‫- خوندن بلدی؟ ‫- بله، بلدم.
‫تو از کجا میای، جای خوبیه؟
‫آره.
‫اگه بابا مچ خدمتکاری رو بگیره که ‫تو کتابی سرک می‌کشه،
‫حتی اگه به عکس‌هاش نگاه کرده باشن،
‫طوری به درخت می‌بندتشون که انگار دزدی کردن.
‫خب، بابای تو به من اهر و نهی نمی‌کنه.
‫- برام کتاب می‌خونی؟ ‫- آره.
‫"نویسنده این سفرها،
‫آقای لموئل گالیور دوست قدیمی منه.
‫به همین ترتیب نسبتی بین ما...
‫- از سمت مادری وجود داره..." ‫- این چه وضعشه؟
‫من ازش خواستم برام کتاب بخونه، مامانی.
‫جایی که اون ازش میاد، ‫اجازه‌اش رو داره.
‫راحتی؟ ‫پات درد می‌کنه؟
‫حالم خوبه، مامان.
‫خب، ادامه بده.
‫"حدود سه سال پیش، آقای گالیور،
‫درحالی که داشت خسته می‌شد ‫از دست افراد کنجکاو زیادی که..."
‫عزیزم، گرمت نیست؟
‫می‌خوای بگم کری بیاد بالا بادت بزنه؟
‫- خوبم، مامان. ‫- گرسنته، عزیزم؟
‫چون خاله سارا کیک درست کرده.
‫یه تیکه می‌خوای؟
‫کیک نمی‌خوام، مامان.
‫مطمئنی؟
‫باید خامه سفید قشنگی که بهش زده رو ببینی.
‫من می‌خوام کتاب خوندن دانا رو گوش بدم. ‫همین.
‫خب، چرا ادامه نمیدی؟
‫قرار بود کتاب بخونی. ‫بخون خب.
‫"اما شنیدم که اون گفت خانواده‌اش از..."
‫نمی‌دونم چرا خوشت میاد به صداش گوش بدی.
‫صداش عین وز وز کردن مگسه.
‫وقتی حرف می‌زنی که نمی‌تونم صداش رو بشنوم.
‫- عزیزم، من فقط گفتم... ‫- هیچی نگو، مامان.
‫برو پی کارت و مزاحمم نشو.
‫- روفس. ‫- برو!
‫چطور می‌تونی اینطوری باهام رفتار کنی؟
‫به خاطر یه سیاه سوخته.
‫بعضی وقت‌ها خیلی از دستش خسته میشم.
‫نگرانش نباش.
‫یکم دیگه برمی‌گرده و یه تیکه کیک...
‫با خامه خوشمزه میاره.
‫دانا کتاب بخون.
‫"قبل از اینکه ردیرف رو ترک کنه،
‫"اون این اسناد رو داد دست..."
‫دانا؟
‫آره. بالا پیش پسره‌ست.
‫انگار خیلی ازش خوشش اومده.
‫آره، اون میونه خوبی با بچه‌ها داره.
‫بیا مطمئن بشیم که بهش رسیدگی میشه.
‫برای خدمتکار آقای فرانکلین...
‫یه کاسه گرم از هر حریره‌ای که ‫سارا داره سِرو می‌کنه بیار.
‫از نظر من تا همین الانشم ‫نسبت به مَردی که...
‫این غذا براش آماده شده، ‫تو همراه بهتری هستی.
‫همون آقایی که اون موقع رفت؟
‫چارلز بروداس.
‫مایه دردسر منه.
‫آره.
‫اون صاحب صد و خرده‌ای هکتار زمین...
‫بغل زمین منه.
‫داره به انگلیس برمی‌گرده،
‫و باید قانعش کنم که قبل از رفتن ‫زمینش رو بهم بفروشه...
‫وگرنه با چندتا از همسایه‌هام به مشکل می‌خورم.
‫ولی اصلا نمی‌تونم از این آدم خود مختار ‫سر در بیارم.
‫و به نظر میاد که نمی‌‌تونم...
‫با همچین مَرد سستی ارتباط برقرار کنم.
‫تو آدم خانواده‌داری هستی، آقای فرانکلین؟ ‫هوم؟
‫شاید یه جایی همسرت منتظرت باشه؟
‫نه، هنوز نه.
‫در سن شما؟
‫خب، آره...
‫یکی بود ولی فوت شد.
‫بله.
‫من با این رنج خاص آشنا هستم.
‫همسر اولم، هانا.
‫دچار تب بولون شد،
‫که حدود 15 سال پیش اینجا رو فرا گرفت.
‫همچنین جان پدرش ‫و چندتا از خدمتکارهام رو هم گرفت.
‫آره، خیلی ناجور بود.
‫آره، یه روز هم نشده که...
‫به یادش نیفتم.
‫اوهوم.
‫اونم مثل تو موسیقی‌دان خیلی بااستعدادی بود.
‫کمی پیش داشتی با پیانوی اون می‌نواختی.
‫موسیقی اونم بود.
‫اوه، عذر خواهی می‌کنم.
‫نه، لزومی نداره.
‫حالا ببین،
‫من از رفتاری که...
‫اون راهزن‌ها باهات کردن حیرت‌زده شدم.
‫دزدیدن وسایل یه نفر یه چیزه،
‫ولی دزدیدن اسباب شغل یه نفر،
‫بحثش کاملا فرق می‌کنه.
‫چطوره اینجا پیش ما بمونی، هوم؟
‫به مدت یکی دو روز دیگه.
‫جویا میشم که میشه...
‫رد دزدها رو بزنن ‫و وسایلت رو پس بگیرن یا نه.
‫نمی‌تونم تصور کنم که با همچین باری دور شده باشن.
‫تا اون موقع، خودت رو مهمان خانه من بدون.
‫ممنونم.
‫"دیدیم که در عرض جغرافیایی 38 درجه...
‫در دو دقیقه‌ای جنوب هستیم.
‫12 تن از گروهمون به خاطر کار زیاد ‫و غذای بد مُرده بودن.
‫بقیه‌شون در وضعیت خیلی بدی به سر می‌بردن".
‫کی کیک می‌خواد؟
‫می‌تونی بری.
‫پس اون یه جورایی داره تو رو به اینجا میاره؟
‫یه جورایی می‌تونه قبل از اینکه برگردم اینجا ‫منو ببینه.
‫تو رو توی آشپزخونه دیده. ‫هر دومون رو دیده.
‫و می‌تونم...
‫منم یه جورایی می‌تونم ببینمش، ‫می‌تونم حسش کنم.
‫می‌تونم حس کنم که چه اتفاقی داره براش میفته.
‫خب، برنامه چیه؟
‫یعنی، چند ساعت گذشته، دانا، ‫الان چندین ساعته که اینجاییم.
‫واقعا باید اینجا بمونیم؟
‫دیگه نمی‌دونم چیکار کنم.
‫نمی‌تونم کنترلش کنم.
‫باید یه جور راه‌حلی باشه.
‫اگه کسی راه‌حلی داشته باشه، ‫اون مادرمه.
‫اون تنها کسیه که می‌دونه.
‫و... و من...
‫فقط باید تا موقعی که بتونیم بریم پیشش تحمل کنیم.
‫تو چطور اینجا می‌‌گذرونی؟
‫اصلا نمی‌تونم چطور بهت بگم.
‫یکم پیش با پیانو زدن شانسی نصیبم شد.
‫باعث شد وقتم بگذره.
‫- تو داشتی پیانو می‌زدی؟ ‫- آره.
‫موقع بچگی همینطوری حواس خودم رو پرت می‌کردم.
‫گرسنه نیستی؟
‫خسته‌ام.
‫واسه ما ساعت 6 صبحه.
‫عصر بخیر، آقای فرانکلین.
‫عصر بخیر.
‫فقط می‌خواستم بیام...
‫و شخصا به خاطر رفتار اون موقعم عذرخواهی کنم.
‫و به خاطر رسیدگی‌ای که به من...
‫و پسرم کردین، تشکر کنم.
‫می‌تونین تصور کنین که چقدر سخته...
‫بچه‌ات رو در خطر ببینی.
‫مشکلی نبود.
‫آماده‌ای که بری استراحت کنی؟
‫خوشحال میشم تا اقامتگاهت همراهیت کنم.
‫اوه، ترجیح میدم اینجا بمونم.
‫ممنونم.
‫به نظرم اربابم اینطوری می‌خواد.
‫درسته.
‫می‌تونم روی زمین بخوابم.
‫درک می‌کنم، آقای فرانکلین،
‫ولی متاسفانه، واقعا باید اصرار داشته باشیم...
‫که برده‌ها در اقامتگاه خودشون بخوابن.
‫ولی نگران نباشین، ما...
‫- اقامتگاه خیلی خوبی براش داریم. ‫- واقعا باید اصرار کنم.
‫اگه کاری باهاش داشتین،
‫فقط زنگونه کنار تختتون رو بزنین...
‫و اون باید بتونه به کارتون رسیدگی کنه.
‫اتاقی که توش می‌خوابه صرفاً بالای این اتاقه.
‫بیدار باش، به محض اینکه تونستم برمی‌گردم.
‫بهتون اطمینان میدم که جاش خیلی راحته.
‫از این طرف، کلفت.
::. FardisFilm.IR .::